ตอนที่ 36 นางคิดว่าข้าผู้นี้แก่แล้ว เช่นนั้นข้าผู้นี้จะให้นางคิดว่าชนะ

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ยามราตรีนี้แสงจันทร์มัวซัวแทบส่องแสงมิรอด เขาซุ่มอยู่ในเงามืดนอกตำหนักพระสนมชูผินตามเดิม ยามจื่อเพิ่งผ่านพ้น เงาร่างผอมเล็กสายหนึ่งพลันย่องออกจากประตูหลังอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ดูจากการแต่งกายแล้วเป็นนางกำนัลในวัง ในอกเสื้อซุกซ่อนไว้จนป่องพอง มิทราบว่าซ่อนสิ่งของสำคัญอะไรกัน

แววตาของเว่ยเจาหม่นลงทันใด รีบสะกดกลิ่นอายแล้วสะกดรอยตามไปอย่างเงียบเชียบ

ลมราตรีเสียดแทงถึงกระดูก พัดกิ่งไม้แห้งริมกำแพงวังดังซ่า ๆ ราวกับเสียงกระซิบกระซาบในที่ลับ นางกำนัลผู้นั้นสาวเท้าอย่างรวดเร็วยิ่ง พลางมองซ้ายแลขวาไปตลอดทาง เลี้ยวลดคดเคี้ยวเข้าไปในตรอกแคบอันเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คนสายหนึ่ง เว่ยเจาหยุดลงที่ปากทาง ภายในใจพลันกระจ่างแจ้งทันที—ที่นี่คือประตูหลังสำนักแพทย์หลวง ยามปกติแทบไร้ผู้คนสัญจร