เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อคืนเซียวเหยี่ยนไม่ได้จากไป
นี่เป็นคืนที่สามที่เขาประทับค้างคืนในตำหนักฉางเล่อ
ซู่เยวี่ยตื่นแต่เช้า เมื่อเห็นประตูห้องบรรทมยังคงปิดสนิท หัวใจพลันกระตุกขึ้นสูง จนแทบจะเผลอร้องออกมา—ฝ่าบาทยังอยู่หรือ ฝ่าบาทยังไม่ได้จากไปจริง ๆ หรือ!
นางรีบยกมือปิดปาก ค่อย ๆ ถอยออกไปยังระเบียง ใบหน้าเล็กแดงก่ำ ทั้งตกใจทั้งยินดี
เว่ยเจาเดินออกมาจากเงามืด มองนางแวบหนึ่งอย่างเฉยชา สีหน้าไร้อารมณ์
ซู่เยวี่ยขยิบตาให้เขาอย่างแรง แล้วกดเสียงกระซิบว่า “ฝ่าบาทยังอยู่ข้างในแน่ะ!”
เว่ยเจายังคงไร้สีหน้า อะไรกัน ราวกับท่อนไม้ที่ยังไม่รู้ความ
ซู่เยวี่ยเบ้ปาก คร้านจะสนใจเขาอีก—คนผู้นี้ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ไม่มีส่วนใดชวนให้ผู้คนยินดีเลย
ภายในห้องบรรทม มู่หรงเจาตื่นขึ้นแล้ว
เมื่อนางลืมตา สิ่งแรกที่เห็นก็คือเสี้ยวหน้าด้านข้างของเซียวเหยี่ยน