ตอนที่ 34 มหาพิธีบวงสรวงฤดูใบไม้ผลิลมแรงผ้าตก นางเก็บขึ้นอย่างสงบ

วันที่ยี่สิบเดือนหนึ่ง คืนก่อนมหาพิธีบวงสรวงฤดูใบไม้ผลิ

ซู่เยวี่ยประคองฉลองพระองค์พิธีการส่องกับแสงเทียนพลิกไปมา นี่เป็นรอบที่สามแล้วที่รีดผ้า แต่นางก็ยังคงกังวลใจจนไม่ยอมวางมือเสียที

“เหนียงเหนียง ท่านทอดพระเนตรตรงนี้สิเพคะ ยังมีรอยย่นเล็ก ๆ อยู่หรือไม่” นางขยับเข้าไปใกล้มู่หรงเจา ด้วยความตึงเครียดจนคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

มู่หรงเจาหลุบสายตามองรายงานลับที่เว่ยเจาส่งมาโดยมิได้เงยหน้าขึ้น “ไม่มี”

“เช่นนั้นตรงนี้เล่าเพคะ ท่านลองทอดพระเนตรอีกทีเถิด!”

มู่หรงเจาถูกนางเซ้าซี้จนจนใจ ได้แต่วางแผ่นกระดาษในมือลง เงยหน้ามองใบหน้าเล็กที่ย่นยู่จนเป็นก้อนพลันอดมิได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ซู่เยวี่ย รีดมาตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงป่านนี้ หากทำต่อไป ฉลองพระองค์พิธีการชุดนี้คงถูกเจ้ารีดจนขาดเป็นแน่”

ซู่เยวี่ยเบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ “แต่วันพรุ่งนี้เป็นมหาพิธีบวงสรวงฤดูใบไม้ผลินี่เพคะ เหนียงเหนียงเพิ่งจะเสด็จร่วมงานใหญ่โตถึงเพียงนี้ในสถานะฮองเฮาเป็นคราแรก หากอาภรณ์ยับย่น มงกุฎหงส์เอียงกะเท่เร่ หรือก้าวย่างผิดจังหวะขึ้นมา…”

“หากเป็นเช่นนั้นฟ้าคงถล่มลงมา ใช่หรือไม่เล่า” มู่หรงเจาเอ่ยรับอย่างไม่ใส่ใจคำหนึ่ง

ซู่เยวี่ยพลันชะงักนิ่งอยู่กับที่ เนิ่นนานก็ยังมิอาจดึงสติกลับมาได้