ตอนที่ 31 ฮูหยินหรงกั๋วลอบส่งเครื่องหอม แผนพิษยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว

เครื่องเคลือบในตำหนักของพระสนมชูผิน แตกกระจายไปแล้วถึง 32 ชิ้นเต็ม ๆ

ตั้งแต่ยามอู่จนถึงเพลานี้ นางเห็นสิ่งใดก็ขว้างปาสิ่งนั้น เศษกระเบื้องเกลื่อนกลาดเต็มพื้น แม้แต่ที่ให้วางเท้าก็ยังไม่มี เหล่านางกำนัลคุกเข่าราบเป็นแถบ ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“นังแพศยานั่น—”

เสียงของพระสนมชูผินแหลมสูงจนบาดหู ดั่งเล็บมือที่กรีดขูดลงบนผิวเครื่องเคลือบอย่างรุนแรง นางยืนอยู่กึ่งกลางความพังพินาศ มวยผมหลุดลุ่ย ใบหน้าซีดขาว ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำจนน่ากลัว “นางอาศัยสิ่งใด? อาศัยสิ่งใดทำให้ฝ่าบาทประทับค้างคืน—!”

ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากรับคำ

นางคว้าถ้วยชาเคลือบสีขาวใบสุดท้ายบนโต๊ะ ขว้างใส่ผนังอย่างบ้าคลั่ง เสียงเพล้งดังสนั่น เศษกระเบื้องแตกกระจายไปทั่ว เศษกระเบื้องแหลมคมชิ้นหนึ่งกระเด็นย้อนกลับมา กรีดเปิดบาดแผลโลหิตบนหลังมือของนาง พระสนมชูผินก้มหน้ามองบาดแผลนั้น แล้วจู่ ๆ ก็พลันสงบลง นางยืนอยู่อย่างนั้น จ้องมองมือของตนเอง หยดโลหิตค่อย ๆ ซึมออกมา ไหลรินลงตามซอกนิ้ว หยดที่หนึ่ง หยดที่สอง ร่วงหล่นลงบนเศษกระเบื้องแตก แดงชาดจนบาดตา

“เหนียงเหนียง!” ชุนอิงนางกำนัลคนสนิทรวบรวมความกล้าคุกเข่าคลานไปข้างหน้าในที่สุด “ท่านทรงบาดเจ็บแล้วเจ้าค่ะ! ข้ารับใช้จะพันแผลให้ท่าน—”

“ไสหัวไป”