ตอนที่ 30 ของขวัญยี่สิบเจ็ดชิ้นกับขนมหนึ่งกล่องที่ไม่กล้ากิน

ยามฟ้าสว่างโร่ มู่หรงเจาจึงค่อย ๆ ฟื้นตื่น

ข้างกายว่างเปล่าไร้ผู้คนเนิ่นนานแล้ว

“ฝ่าบาทเสด็จไปตั้งแต่ยามเหม่าหนึ่งเค่อแล้วเจ้าค่ะ” ซู่เยวี่ยยกอ่างน้ำย่องเข้ามาอย่างแผ่วเบา ความยินดีบนใบหน้าเล็กซ่อนไว้ไม่อยู่แม้แต่น้อย “ก่อนเสด็จไปทรงกำชับเป็นพิเศษว่าห้ามปลุกเหนียงเหนียงให้ตื่น ทั้งยังตรัสว่าจะเสด็จมาอีกในยามค่ำเจ้าค่ะ”

มู่หรงเจาค่อย ๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่ง นางมองดูท่าทางดีใจจนล้นพ้นของซู่เยวี่ย จึงอดหัวเราะเบา ๆ มิได้ “ดูเจ้ายิ้มเข้า ราวกับเก็บของวิเศษได้เช่นนั้น”

“ยิ่งกว่าเก็บของวิเศษได้เสียอีกเจ้าค่ะ!” ซู่เยวี่ยขยับเข้าไปใกล้ข้างกายนาง กดเสียงให้เบาลงทว่าไม่อาจซ่อนความลิงโลดไว้ได้ “เหนียงเหนียง ท่านไม่ทรงทราบ เมื่อครู่ข้ารับใช้ไปตักน้ำร้อนที่ห้องครัวเล็ก——”

นางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาทอประกายระยิบระยับ “ในวันวานคนเหล่านั้นแม้แต่เปลือกตายังขี้เกียจจะปรือขึ้นมอง ข้ารับใช้ไปถึง น้ำก็ไม่ยอมตักให้เต็ม! ทว่าวันนี้——”

ซู่เยวี่ยเลียนแบบท่าทางพยักหน้าค้อมเอวของเหล่าคนวังเหล่านั้น บีบเสียงเลียนท่าทาง “ ‘คุณหนูซู่เยวี่ยอรุณสวัสดิ์’ ‘คุณหนูซู่เยวี่ยวานนี้สีหน้าผ่องใสยิ่งนัก’ ‘น้ำเพิ่งต้มเดือด ระวังลวกนะ’ ——ข้ารับใช้เกือบคิดว่าตนเองเดินมาผิดที่แล้วเจ้าค่ะ!”