เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังคืนหิมะตก เรื่องนโยบายใหม่ยังคงกดทับอยู่ในใจของเซียวเหยี่ยน
ค่ำวันนี้ เขามายังตำหนักฉางเล่ออีกครั้ง ระหว่างคิ้วมีความหมองหม่นที่ยากจะปกปิด
มู่หรงเจามองเห็นทั้งหมด นางต้มชาอย่างเงียบ ๆ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขา
“ฝ่าบาทยังทรงกังวลเรื่องพระราชบัญญัติจัดสรรที่นาอยู่หรือ”
เซียวเหยี่ยนพยักหน้า ถอนหายใจเบา ๆ “ขุนนางผู้มีอำนาจยึดครองที่ดิน รากลึกเกี่ยวพันกัน พอพระราชบัญญัติจัดสรรที่นาเสนอออกไป ก็ถูกโจมตีพร้อมกัน ไทเฮาขัดขวางลับ ๆ เราแทบก้าวเดินไม่ได้แม้แต่คืบเดียว”
ปลายนิ้วของมู่หรงเจาเคาะโต๊ะเบา ๆ ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเงยตาขึ้นมองเขา แววตาสดใส “ฝ่าบาทเคยคิดหรือไม่ ว่าเริ่มจากพื้นที่นำร่องชายแดนก่อน”
เซียวเหยี่ยนชะงัก “ชายแดนหรือ”
“ใช่” น้ำเสียงของนางหนักแน่น “ชายแดนหนาวเหน็บกันดาร ห่างไกลผู้คน มือของขุนนางผู้มีอำนาจในราชสำนักเอื้อมไปไม่ไกลนัก แรงต้านน้อยที่สุด
อีกทั้งทหารกองทัพชายแดนรักษาดินแดนมาหลายปี ซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อฝ่าบาท หากนำการจัดสรรที่นาไปใช้ที่ชายแดน ให้ทหารและประชาชนชายแดนได้รับที่ดินจริง ๆ ตั้งถิ่นฐานสร้างอาชีพ พวกเขาย่อมกลายเป็นผู้สนับสนุนนโยบายใหม่ที่แน่วแน่ที่สุด”