ตอนที่ 12 ข่าวลับวังลึก! แท้จริงราชาหาใช่บุตรแท้ๆ ของไทเฮา!

เมื่อกลับมาถึงตรอกยงเซี่ยง ซู่เยวี่ยก็รีบประคองมู่หรงเจานั่งลงข้างเตียงทันที แล้วลนลานไปหาน้ำสะอาดและผ้าเช็ดหน้า

“เหนียงเหนียง ท่านรีบนั่งลงเถิดเจ้าค่ะ ข้ารับใช้จะประคบยาให้ท่าน!” น้ำเสียงของนางสั่นเครือ ขอบตายังคงแดงก่ำ มือสั่นเทาอย่างรุนแรง

มู่หรงเจามิได้เอ่ยคำใด เพียงยื่นมือออกไปอย่างเงียบสงบ เผยให้เห็นหลังมือที่บวมแดงข้างนั้น

ซู่เยวี่ยนั่งยองๆ อยู่เบื้องหน้านาง จุ่มผ้าเช็ดหน้าลงในน้ำเย็นอย่างระมัดระวัง แล้วประคบลงบนผิวหนังที่ถูกลวกอย่างแผ่วเบา

“ซีด...”

ความเย็นแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังที่ปวดแสบปวดร้อน ปลายนิ้วของมู่หรงเจาหดเกร็งเล็กน้อย

ซู่เยวี่ยตกใจจนรีบหยุดมือทันที: “เหนียงเหนียง! ข้ารับใช้ทำท่านเจ็บหรือเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร ทำต่อเถิด” น้ำเสียงของมู่หรงเจาราบเรียบ

ซู่เยวี่ยกัดริมฝีปาก พลางขยับมือทำต่อ ทว่าหยาดน้ำตาในเบ้าตากลับรินไหลไม่หยุด

หยดหนึ่ง สองหยด ร่วงหล่นลงบนหลังมือของมู่หรงเจา ผสานเข้ากับน้ำเย็น ทั้งอุ่นและร้อนผ่าว