ตอนที่ 11 ถวายชาคารวะถูกหยามเหยียด! น้ำชาร้อนลวกไม่เปลี่ยนสีหน้า!

สายหมอกยามเช้าของตำหนักฉือหนิงเย็นเยียบเล็กน้อย มู่หรงเจาสวมชุดชาววังเรียบง่าย ก้าวเท้าเดินตามคนวังผู้นำทางไปอย่างช้า ๆ

หลังมือเมื่อคืนยังไม่ยุบบวมสนิท ผิวกายปรากฏรอยแดงระเรื่อ ทว่าท่วงท่าก้าวย่างของนางยังคงมั่นคง ตั้งแต่หัวจรดเท้าไร้ซึ่งความลนลานแม้สักครึ่งส่วน

วันนี้เป็นวันถวายชาคารวะของสะใภ้ใหม่ ตามธรรมเนียมพิธีการ นางจำต้องใช้สถานะสตรีของจักรพรรดิ ยกน้ำชาถวายคำนับไทเฮา

พลันเหยียบย่างเข้าสู่ภายในโถง แรงกดดันขุมหนึ่งก็โถมซัดเข้ามาปะทะหน้า

ไทเฮาตระกูลเซียวประทับนิ่งบนเก้าอี้หงส์ คิ้วตาหลุบลงเล็กน้อย ไอความกดดันรอบพระวรกายทึบมัว คนวังทั่วทั้งโถงกระทั่งลมหายใจยังต้องผ่อนให้เบาลง

มู่หรงเจาสาวเท้าไปเบื้องหน้า ย่อเข่าคำนับ ยกถ้วยชาที่นางกำนัลยื่นส่งมาให้อย่างมั่นคง กำลังจะค้อมกายถวายขึ้นไป

“มือพลั้งเสียแล้ว——”