ตอนที่ 13 กลั่นแกล้งลิดรอน! ฮองเฮาตำหนักเย็นเจาะน้ำแข็งย่างปลาสร้างไออุ่นใจคน!

การกลั่นแกล้งของพระสนมชูเฟย มาเร็วยิ่งกว่าลมหนาวเดือนสิบสอง คมดาบแรก คือการลดถ่านลงครึ่งหนึ่ง

ตรอกยงเซี่ยงเดิมทีก็เปลี่ยวร้างและเย็นเยียบ ลมพัดรอดเข้ามาได้ทั้งสี่ทิศ ในยามปกติถ่านเพียงน้อยนิดนั้นพอประคองไม่ให้คนหนาวตายได้เท่านั้น บัดนี้ถูกลดลงไปครึ่งหนึ่งในคราเดียว ภายในห้องจึงหนาวเหน็บราวกับห้องเก็บน้ำแข็งในพริบตา

ซู่เยวี่ยห่อหุ้มกายด้วยเสื้อนวมหนาเตอะ แต่ริมฝีปากยังคงหนาวจนเปลี่ยนเป็นสีม่วง ทั่วร่างสั่นสะท้านอย่างยิ่ง กระทั่งพู่กันก็ยังกำไว้ไม่อยู่ “เหนียงเหนียง หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะ... มือแข็งไปหมดแล้ว... รังแกกันเกินไปแล้วจริง ๆ!”

มู่หรงเจามิได้เอ่ยคำใด เพียงเดินไปที่มุมห้อง ย่อกายลง รื้อค้นตะกร้าไผ่เก่า ๆ ที่ฝุ่นจับเขรอะออกมาจากกองสิ่งของระเกะระกะ

นี่คือนางพบเจอตรงซอกมุมในวันที่เพิ่งเข้ามาในตรอกยงเซี่ยง ขอบตะกร้าแหว่งไปมุมหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นของที่ผู้เคยอาศัยอยู่ที่นี่ทิ้งขว้างไว้

เวลานั้นนางเก็บรวบรวมไว้ คิดว่าภายหน้าอาจมีประโยชน์

นึกไม่ถึงว่าจะได้นำมาใช้รวดเร็วถึงเพียงนี้

ซู่เยวี่ยเห็นนางอุ้มตะกร้าไผ่เดินออกไปข้างนอก จึงรีบตามไป “เหนียงเหนียง ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ”

มู่หรงเจาไม่แม้แต่จะหันศีรษะกลับมา “ลานหลังเรือน”

ตรอกยงเซี่ยงแม้ทรุดโทรม ทว่าลานเรือนกลับไม่นับว่าเล็ก