ตอนที่ 9 ลมพายุหิมะตรอกยงเซี่ยง! ผ้าห่มนวมผืนเดียวเผยจิตใจคน!

รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้ายามเช้ายังไม่สว่างแจ้ง ด้านนอกลานเรือนหลังเล็กในตรอกยงเซี่ยงก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบา

ซู่เยวี่ยเมื่อคืนร้องไห้เหน็ดเหนื่อยเกินไปจึงหลับสนิท ทว่ามู่หรงเจากลับมิได้หลับลงตลอดทั้งคืน นางพลันตื่นตัวขึ้นมาแทบจะในชั่วพริบตา มือทาบลงบนกระบี่สั้นข้างหมอนแล้ว

“ผู้ใด”

ด้านนอกประตูมีเสียงแปลกหน้าดังเข้ามา น้ำเสียงกดต่ำอย่างยิ่ง “กระหม่อมเป็นขันทีน้อยสังกัดกรมกิจการในวัง รับพระราชโองการมาส่งผ้าห่มฤดูหนาวให้แก่แต่ละตำหนักขอรับ”

รับพระราชโองการหรือ

มู่หรงเจาขมวดคิ้วเล็กน้อย

สถานที่เยี่ยงตรอกยงเซี่ยง จะได้รับการปฏิบัติประเภทรองรับ “พระราชโองการส่งผ้าห่ม” เช่นนี้ด้วยหรือ

นางลุกขึ้น แง้มเปิดประตูเรือนออกแผ่วเบา

นอกประตูมีขันทีร่างผอมบางผู้หนึ่งยืนอยู่ ในอ้อมแขนกอดผ้าห่มนวมผืนหนาเตอะไว้หนึ่งผืน ผืนใหม่เอี่ยม อัดแน่นไปด้วยปุยนุ่นจนพองโต ปราดมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของขั้นสูง