ตอนที่ 8 พระสนมชูเฟยยุยง! สินเดิมอภิเษกถูกยึดหมดองครักษ์ถูกส่งกลับ!

มู่หรงเจาเดิมทีคิดว่า “การจัดให้อยู่ตำหนักข้าง” ตามคำของไทเฮา จะเป็นเพียงที่พำนักที่ค่อนข้างห่างไกลสักแห่งเท่านั้น

นางคาดไม่ถึงเลยว่า สิ่งที่รอคอยอยู่กลับเป็นตรอกยงเซี่ยง

แม่นมหลิวผู้เป็นป้าผู้ดูแลนำทางด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ขบวนคนยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยว รอยแตกบนอิฐสีน้ำเงินใต้ฝ่าเท้าผุดขึ้นระเกะระกะ กำแพงวังสองฟากฝั่งเลื้อยคลุมด้วยเถาวัลย์แห้งเหี่ยว แม้กระทั่งโคมไฟในวังก็ยังบางตา โชยกลิ่นอายวังเวงทรุดโทรมสายหนึ่งออกมา

ซู่เยวี่ยยิ่งเดินก็ยิ่งตื่นตระหนก ดึงแขนเสื้อของมู่หรงเจาไว้แน่น “องค์หญิง……ทะ ที่นี่จะไปที่ใดกันเจ้าคะ……”

มู่หรงเจาไม่เอ่ยคำใด เพียงเดินตามไปอย่างสงบนิ่ง

กระทั่งแม่นมหลิวหยุดลงหน้าเรือนพักซอมซ่อผุพังแห่งหนึ่ง บนทับหลังประตูมีตัวอักษรขนาดใหญ่สองคำว่า “ตรอกยงเซี่ยง” ที่สีหลุดลอกกระดำกระด่าง สายลมพัดวูบหนึ่ง ประตูไม้ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับเสียงผีร่ำไห้

ที่นี่จะเป็นสถานที่ที่องค์หญิงผู้มาสมรสเชื่อมสัมพันธ์ควรพำนักได้อย่างไร

นี่เป็นแดนสิ้นหวังในวังหลวงสำหรับคุมขังเหล่าพระสนมที่ตกอับและทาสผู้มีความผิดชัด ๆ!

แม่นมหลิวกอดอก เชิดคางขึ้น น้ำเสียงประชดประชันเหน็บแนม “องค์หญิงอย่าได้รังเกียจว่าสถานที่ห่างไกลเลย วังหลังต้าหยินของพวกเรากฎเกณฑ์เข้มงวด สถานที่ล้ำค่า ห่างไกลก็มีข้อดีของความห่างไกล—อย่างน้อยเวลาตายก็เงียบเชียบไร้เสียง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ และไม่มีผู้ใดมาไต่ถาม”

การข่มขู่คุกคามอย่างโจ่งแจ้ง