ตอนที่ 7 ก้าวสู่กรงขัง! การคุกเข่าครั้งแรกหน้าตำหนักฉือหนิง

สามวันต่อมา ท้องฟ้าแจ่มใส หิมะที่ทับถมยังมิทันละลาย แสงแดดตกกระทบลงบนกำแพงเมือง ทอประกายสีขาวบาดตา ขบวนสมรสเชื่อมสัมพันธ์ในที่สุดก็มาถึงจิ้นหยาง เมืองหลวงแห่งต้าหยิน

มองไปแต่ไกล เมืองโบราณอันโอ่อ่าตระการตาตั้งตระหง่านอยู่เหนือที่ราบ แรงกดดันกลืนสวรรค์ กำแพงเมืองสูงเสียดฟ้าก่อขึ้นจากหินสีน้ำเงิน ทอดยาวจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ตำหนักและโถงเรียงรายซ้อนทับ กระเบื้องเคลือบสีทองส่องประกายระยิบระยับใต้แสงตะวัน ยิ่งใหญ่อลังการกว่าพระราชวังเป่ยซั่วไม่ต่ำกว่าสามเท่า

มู่หรงเจาเลิกม่านรถม้าขึ้นแผ่วเบา สายตาเย็นชาจับจ้องไปยังสิ่งก่อสร้างมหึมาแห่งนั้น หัวใจสั่นไหวเล็กน้อย

นี่คือต้าหยิน

นี่คือสถานที่ที่นางต้องมีชีวิตรอดต่อไปในภายภาคหน้า

ข้างรถม้า เว่ยเจาควบม้าติดตาม บาดแผลบนร่างเขายังมิทันสมานดี สีหน้ายังคงซีดขาว ทว่ากลับฝืนพยุงกายลุกขึ้น ปกป้องอยู่ข้างรถม้าไม่ห่างแม้แต่ชุ่นเดียว ประหนึ่งเงาที่ซื่อสัตย์ที่สุด

“องค์หญิง สถานการณ์ของแคว้นอิ้นซับซ้อนกว่าเป่ยซั่วยิ่งนัก……” เว่ยเจาลดเสียงต่ำ “หลังจากเข้าวังแล้ว ไทเฮาต้องทรงข่มขวัญองค์หญิงเป็นแน่ ท่านโปรดระวังตัวด้วย”

มู่หรงเจาพยักหน้ารับเล็กน้อย

ระวังตัวหรือ