ตอนที่ 6 ศึกนองเลือดลอบโจมตียามค่ำคืน! สละชีพพิทักษ์กระโจมโลหิตเปื้อนอาภรณ์!

ห่างจากชายแดนต้าหยิน เหลือระยะเดินทางเพียงสามวัน

ในคืนวันที่ห้าของการหยุดพักแรมเกิดเหตุการณ์อาหารพิษ คืนถัดมา คลื่นการลอบสังหารระลอกสองก็ตามมาติด ๆ

รัตติกาลประดุจผืนผ้าสีดำผืนใหญ่หนักอึ้ง กดทับลงบนแดนรกร้างอันเวิ้งว้างอย่างแน่นหนา แม้กระทั่งสายลมก็ราวกับกลั้นหายใจ การรอนแรมติดต่อกันหลายวัน ประกอบกับการลอบสังหารสองครั้งซ้อน ทำให้ผู้คนในขบวนต่างตื่นตระหนกขวัญผวา หวาดระแวงไปเสียทุกสิ่ง

ค่ำคืนนี้ มู่หรงเจานอนอยู่บนตั่ง พลิกตัวไปมาไม่อาจข่มตาหลับ

ความรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างรุนแรงสายหนึ่งบีบรัดหัวใจของนางแน่น ประหนึ่งมีมือที่ไร้รูปร่างข้างหนึ่งบีบคอของนางไว้ จนทำให้นางหายใจไม่ออก นางเบิกตากว้างอย่างฉับพลัน ลุกขึ้นนั่ง ปลายนิ้วสัมผัสไปยังกริชข้างหมอนตามจิตสำนึก

ภายนอกกระโจม เงาร่างสูงโปร่งสายหนึ่งยืนตระหง่านดุจหินผา แผ่นหลังเกร็งแน่น ประหนึ่งคันธนูที่ขึ้นสายจนตึง ทั่วทั้งร่างแผ่ปราณปีศาจเข้มข้นออกมา

เป็นเว่ยเจา