บทที่ 29 สี่นักพรตเฉวียนเจินมาถึง

บทที่ 29 สี่นักพรตเฉวียนเจินมาถึง

วาจาอันเปี่ยมบารมีของเฉินฉางอันดังก้องกังวานไปทั่วป่าไผ่ สอดประสานไปกับเสียงลมหวีดหวิวที่พัดใบไผ่เสียดสีดังซ่าซ่า

ใบหน้าของเจินจื้อปิ่งซีดเผือดดั่งเถ้าถ่าน ด้วยเหตุว่าเฉินฉางอันนั้นแข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งเสียจนเขาไม่หลงเหลือประกายแห่งความหวังใดๆ อีกเลย

ทว่าอวี๋ต้าไห่ที่อยู่ด้านข้างกลับส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่ยี่หระ

"ข้ายอมรับ วันนี้เป็นข้าที่พลาดท่า เดินทางท่องยุทธภพ ไหนเลยจะไม่เคยโดนคมมีด"

"ทว่าข้าไม่มีวันยอมจำนนให้จับกุมแต่โดยดี ต่อให้ต้องตาย ก็ขอตายในขณะที่กำลังบุกตะลุยเข้าใส่!"

สิ้นเสียง อวี๋ต้าไห่ปรายตามองเจินจื้อปิ่งด้วยความเหยียดหยาม จากนั้นก็กำหมัดทั้งสองข้างพุ่งทะยานเข้าใส่เฉินฉางอันอีกครา ใบหน้าฉายแววเด็ดเดี่ยวพร้อมสละชีพ

"หมัดบาดเจ็บอหังการ!"

สิ้นเสียงตะโกนก้อง ปราณพลังอันเปี่ยมล้นก็พวยพุ่งออกมาจากกำปั้นของอวี๋ต้าไห่ ฉีกกระชากห้วงอากาศจนส่งเสียงหวีดหวิวเกรี้ยวกราด