กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 30 เก้ากระบี่เดียวดายปะทะเพลงกระบี่เฉวียนเจิน
สิ้นเสียงของชิวฉู่จี ร่างทั้งร่างก็ประดุจสายลม พุ่งสังหารเข้าใส่เฉินฉางอันอย่างรวดเร็ว
เฉินฉางอันถือกระบี่ยาวในมือ ทะยานตัวขึ้นสู่เวหาอย่างรวดเร็ว หลบหลีกท่าสังหารของชิวฉู่จีพ้น แล้วค่อยๆ ร่อนลงแตะบนปลายยอดไผ่ต้นหนึ่ง ก้มมองเหล่าคนเสแสร้งเบื้องหน้า
"สำนักเฉวียนเจินของพวกเจ้า ก็มีดีแค่นี้เองรึ!"
"ไม่เพียงเพลงกระบี่จะไม่แตกฉาน คุณธรรมยิ่งไม่ได้เรื่อง แต่ก็ถูกแล้ว นี่แหละคือที่เขาเรียกว่ายิ่งขาดสิ่งใดก็ยิ่งกระหายสิ่งนั้น พวกเจ้าก็เป็นเช่นนี้เอง!"
"อีกทั้งพอจัดการตัวเล็ก ตัวแก่ก็โร่มา เรื่องเข้าข้างปกป้องพวกสวะของตัวเองเนี่ย พวกเจ้านับเป็นเอกหาใครเปรียบมิได้จริงๆ"
"จะเอาชนะพวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเลยสักนิด!"
ขณะที่กล่าว เฉินฉางอันก็ยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว พลางเอ่ยต่ออย่างดูแคลน "หนึ่งปี อย่างมากที่สุดก็แค่หนึ่งปี!"
ชิวฉู่จีมีสีหน้าดำทะมึน ที่เฉินฉางอันกล่าวมามิผิดแม้แต่น้อย พรสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวของเขา คนทั่วทั้งหล้าต่างประจักษ์แก่สายตา
ยามนี้สิ่งที่โชคดีที่สุดคือเฉินฉางอันไร้ซึ่งเคล็ดวิชาลมปราณคู่ควร มิเช่นนั้นแล้วอย่าว่าแต่หนึ่งปีเลย ด้วยพรสวรรค์ระดับเขา ต่อให้เป็นครึ่งปีพวกเขาก็คงไม่แปลกใจ