ตอนที่ 26 เห็ดหลินจือ

เขาเอ่ยอย่างมีหลักปรัชญา

ฉินจู๋ซี: เหมียว เหมียว เหมียว?

แค่นี้เนี่ยนะ? แต่เช้าตรู่นายก็พูดเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? แถมยังโยงไปถึงมะระอีก มะระไปทำอะไรให้นายกันแน่?

สวี่ถิงจือคิดว่าตัวเองแสดงออกได้ชัดเจนมากแล้ว พอพูดจบเขาก็เดินจากไป แผ่นหลังดูแล้วให้ความรู้สึกโศกสลดอาจหาญอยู่บ้าง???

ใช่แล้ว ผู้ชายตัวโต ๆ ต้องเป็นฝ่ายพูดกับแม่นางเองว่าเขากลัวขม ไม่กินมะระ มันน่าขายหน้าจริง ๆ จะไม่ให้โศกสลดอาจหาญได้ยังไง? ถ้าไม่ถูกบีบจนถึงขั้นนี้ ต่อให้ตีให้ตายเขาก็ไม่มีวันอ้าปากพูดหรอก

“ฉันเข้าใจแล้ว ที่แท้มะระก็เป็นตัวก่อกรรมทำเข็ญนี่เอง”

ฉินจู๋ซีลูบคางตัวเอง พลางเอ่ยขึ้นอย่างตาสว่าง