กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 122 หลังภรรยาไม่อยู่บ้าน…
ตอนบ่ายต่างคนต่างไปทำธุระที่ต้องทำ ซูหว่านกับจ้าวเยี่ยนหลี่จึงพาภาพกลับบ้านด้วย
จ้าวเยี่ยนหลี่ช่วยซูหว่านแขวนภาพในห้องหนังสือ ซูหว่านถามถึงคุณแม่หลีขึ้นมาลอย ๆ “ฉันเห็นน้าลีขอบตาแดง ๆ เพราะพูดถึงคุณชายหลีอีกหรือเปล่า”
จ้าวเยี่ยนหลี่ขานรับในลำคอ จัดภาพให้ตรงแล้วยึดให้แน่น ลงจากบันไดเคลื่อนที่ จึงบอกเธอ “เธอเห็นกระเช้าดอกไม้ที่เคอเหราส่งมาในนามอาเยวี่ยวางอยู่หน้าประตู กลัวว่าเคอเหราจะหมกมุ่นกับอดีตจนส่งผลต่ออนาคตของเธอ เลยให้ผมช่วยพูดกล่อม”
ซูหว่านถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว
“เรื่องแบบนี้จะปลอบก็ได้แค่ปลอบ สุดท้ายคนที่ต้องคิดได้และมองให้ทะลุก็คือตัวเจ้าตัวเอง ไม่รู้คุณรู้สึกแบบนี้ไหม ฉันรู้สึกว่าพี่เคอเหราไม่ใช่คิดไม่ตก แต่เธอคิดออกแล้วต่างหาก เพียงแค่เลือกที่จะไม่ปล่อยวาง”
จ้าวเยี่ยนหลี่: “อืม มองออกแล้ว”
ซูหว่านจึงคุยกับเขาเรื่องความเป็นความตาย เขาเคยผ่านการจากไปของเพื่อนสนิท ส่วนเธอเคยผ่านการจากไปของพ่อแม่บุญธรรมทั้งสองคน ทั้งคู่จึงเข้าใจเรื่องความเป็นความตายลึกซึ้งกว่า
ซูหว่านคิดว่า ด้วยความรู้สึกที่หลีจินเยวี่ยมีต่อเคอเหรา หากดวงวิญญาณบนสวรรค์ของเขามองเห็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ เขาย่อมหวังให้คนที่เขารักใช้ชีวิตได้ดี ไม่หวังให้เคอเหราจมอยู่กับความจากไปของเขาแล้วเจ็บปวด