เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ซาโมราที่ลุกขึ้นยืนค่อย ๆ นั่งลง กระแอมไอในลำคอเบา ๆ พยายามคลี่คลายความกระอักกระอ่วน “เพิ่งเริ่มคบกันสินะ ก็ดี ถ้าหากนายกล้ารังแกหนิงหนิงล่ะก็ ฉันเป็นคนแรกที่ไม่ละเว้นนายแน่!” ใจเย็นเข้าไว้ ลูกสาวตัวเองชอบก็พอแล้ว
ทางด้านท่านผู้เฒ่าอวี๋ไม่ได้มีอะไรจะกำชับเป็นพิเศษ เพียงแค่บอกให้พวกเขาหาเวลาว่างไปกินข้าวที่บ้านในวันหลัง
โม่ชิงเหยียนตอบรับทีละเรื่อง ฝีเท้าตอนเดินจากไปเบาขึ้นไม่น้อย รอยยิ้มในแววตายิ่งมายิ่งเข้มข้น
“ถ้าหากแม้แต่ตระกูลโม่แกยังไม่พอใจ แกคิดว่าจะมีสักกี่คนที่คู่ควรกับหลานสาวที่รักของฉัน?” ท่านผู้เฒ่าอวี๋ปรายตามองซาโมรา เปิดกระดุมมิติที่โม่ชิงเหยียนทิ้งไว้ขึ้นดู “โอ้โห เจ้าเด็กคนนี้ซื่อสัตย์จริงใจดีแท้ คาดว่าคงเอาสมบัติครึ่งหนึ่งของตัวเองมามอบให้เลยล่ะมั้ง? นี่เอามาเป็นสินสอดก็ยังเพียงพอเลย!”