ตอนที่ 224 ติดต่อได้สำเร็จ

“ฉันถึงบ้านแล้วนะ” ฟู่หนิงมองชายหนุ่มตรงหน้าที่บอกราตรีสวัสดิ์แล้วแต่ยังคงไม่ขยับเขยื้อนด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ รู้สึกขบขันอย่างบอกไม่ถูก

“อืม” โม่ชิงเหยียนขานรับอีกครั้ง นัยน์ตาเหยี่ยวอันลุ่มลึกจ้องมองเธอเขม็ง ริมฝีปากหยักสีแดงสดเม้มเบา ๆ ยืนอยู่หน้าประตูเช่นนั้นโดยไม่ยอมจากไป

ฟู่หนิงทอดสายตาลงบนริมฝีปากของเขา พลันเข้าใจได้ทันที

ครั้งนี้เธอไม่ได้เขย่งปลายเท้าอีก แต่ดึงเนกไทของเขา บังคับให้เขาก้มหน้าลงมา แล้วประทับจูบลงไปแผ่วเบาท่ามกลางสายตาเปี่ยมความคาดหวังของเขา

“คราวนี้กลับไปได้แล้วหรือยัง?” ฟู่หนิงหรี่ตาเรียวดั่งดอกท้อลงเล็กน้อย นิ้วมือม้วนเนกไทอันนุ่มลื่น ริมฝีปากสีแดงเฉียดผ่านใบหูที่อ่อนไหวของชายหนุ่มพลางกระซิบเบา ๆ