กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“พวกแกกลับไปให้หมด หากไม่มีคำเรียกจากเปิ่นหวงจื่อ ห้ามใครมารบกวนเด็ดขาด!” เว่ยเชียนกลับมาถึงโรงแรมด้วยโทสะที่อัดแน่นเต็มอก หลังจากไล่คนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูไปแล้ว เขาก็ปิดประตู นั่งอยู่บนโซฟาที่สลัวรางเพียงลำพัง แววตาสว่างวาบสลับมืดมน ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดประหนึ่งสัตว์ป่าในห้วงลึก
“ดูท่าแกจะล้มเหลวสินะ” เสียงแหบแห้งบาดหูดังขึ้นจากความมืด
“ล้มเหลวเหรอ? แค่องค์หญิงแห่งจักรวรรดิคนเดียว ไม่ช้าก็เร็วเปิ่นหวงจื่อต้องคว้าตัวเธอมาให้ได้!” ความทะเยอทะยานในดวงตาของเว่ยเชียนปรากฏชัด สายตาพุ่งตรงไปยังจุดหนึ่งบนเพดาน
“อย่าลืมเรื่องที่แกตกลงจะช่วยเปิ่นหวงจื่อแย่งชิงบัลลังก์ราชาล่ะ คนชุดต่อไปจะส่งมาเมื่อไหร่?” มีแค่สิบกว่าคน มันยังไม่พอหรอก