เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลังจากอยู่ต่ออีกสองวัน เวลาหนึ่งเดือนก็ผ่านพ้นไป ไดอาน่าจับมือฟู่หนิงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ กำชับครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเธอต้องมาหาเธอที่สหพันธ์อีกให้ได้
“วางใจเถอะ แอนนา ถ้าว่างฉันจะแวะมาหาเธอบ่อย ๆ นะ” ฟู่หนิงสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นขององค์หญิงน้อย เธอยื่นกระเช้าผลไม้ที่เตรียมไว้ใบหนึ่งให้อีกฝ่าย โบกมือลาแล้วก้าวขึ้นยานรบอวกาศที่มุ่งหน้าสู่จักรวรรดิ
ไดอาน่ามองตามยานรบอวกาศที่ออกเดินทาง จนกระทั่งลับหายไปตรงขอบฟ้าจึงก้มมองกระเช้าในมือ
“หนิงหนิงให้อะไรมาเนี่ย หนักขนาดนี้เชียว?” ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีแรงมือพอตัว คงยกไม่ไหวเป็นแน่
ครั้นเปิดดูมุมหนึ่ง ไม่ดูก็แล้วไป พอดูเข้าก็ตกใจจนแทบสะดุ้ง
“เชี่ย... คุณพระช่วย หนิงหนิงดีกับฉันจริง ๆ!” ของหายากและล้ำค่าขนาดนี้กลับยกให้เธอทั้งกระเช้า!