ตอนที่ 147 ก็ไม่ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ความชอบที่กั่วกั่วมีต่อเจ้าเสี่ยวล่าเถียวนั้น เหนือความคาดหมายของฟู่หนิงไปไกลมาก

พอถึงเวลานอน ฟู่หนิงก็กอดเสี่ยวปานั่งอยู่บนเตียง มองดูเจ้าสองตัวตรงมุมห้องด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย

“กั่วกั่ว เธอจะกอดเจ้าเสี่ยวล่าเถียวนี่นอนจริง ๆ เหรอ?” ฟู่หนิงมองตะกร้าดอกไม้ใบเล็กที่ถูกเธอย้ายไปไว้ตรงมุมห้อง พลางมองกั่วกั่วเพื่อยืนยันอีกครั้ง

กระต่ายน้อยสีชมพูของเธอกับเสี่ยวล่าเถียวดำปี๋นอนในรังเดียวกัน กั่วของเธอคิดอะไรอยู่นะเนี่ย…

“เจ้านาย กั่วกั่วอยากเก็บมันไว้ค่ะ” กลิ่นอายบนตัวของเจ้าเสี่ยวล่าเถียวนี่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับเคยได้กลิ่นตอนที่ยังอยู่ในเปลือกไข่เลย