ตอนที่ 146 เก็บเสี่ยวล่าเถียวได้เส้นหนึ่ง

ในห้องรับแขก คนมองแจกันก็มองแจกันไป คนชื่นชมเพดานก็ชื่นชมเพดานไป คนแคะโซฟาก็แคะโซฟาไป คนจ้องถ้วยชาก็จ้องถ้วยชาไป คนตรวจเล็บก็ตรวจเล็บไป หรืออย่างแย่ที่สุดก็ยังมีคนจ้องลวดลายบนพื้นเพื่อหาจุดแตกต่าง...

ยังไงเสียทุกคนก็ดูยุ่งกันมากจริง ๆ ไม่มีใครกล้าสบสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มของโม่ชิงเหยียนเลยสักคนเดียว

ฟู่หนิงกลับไม่รู้สึกกดดันแม้แต่น้อย พอได้ยินโม่ชิงเหยียนถามเช่นนี้ เธอก็นึกถึงเสียงพากย์อันเปี่ยมด้วยมนต์เสน่ห์ชวนหัวของโจวชิงขึ้นมาอีกครั้ง หัวเราะร่าอย่างเบิกบานใจจนยิงฟันขาวตัวน้อยออกมาหัวเราะกิ๊กกั๊ก!

เสี่ยวไป๋ยิ่งลงไปนอนกลิ้งเกลือกหัวเราะกับพื้นโดยตรง ไม่ได้ล้อเล่นนะ มันหัวเราะแบบนี้ไปได้อีกเป็นปีจริง ๆ!