กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ในห้องหนังสือ ไต้อวี้มองดูชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของเขาเสมือนว่าตัวเองเป็นเจ้านาย มุมปากก็กระตุกวูบ เอาเถอะ เขาสู้ไม่ได้ เขายอมทน!
“แอบเตรียมของขวัญให้หนิงหนิงเงียบ ๆ ใช่ไหมล่ะ?” ไต้อวี้หัวเราะหึ ๆ
“หนิงหนิงเป็นชื่อที่นายเรียกได้ด้วยเหรอ?” โม่ชิงเหยียนหรี่ดวงตาเหยี่ยวลงเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นเยียบ
ไต้อวี้: …
“นายพอได้แล้วน่า แค่ชื่อเท่านั้นเอง เรื่องแค่นี้ก็หึงได้ด้วยเหรอ? คนอื่นเขาก็เรียกแบบนี้ทำไมนายไม่ไปว่าพวกเขาล่ะ?” ความสง่างามบนใบหน้าของไต้อวี้เกือบจะรักษาไว้ไม่อยู่
“พวกเขาเป็นคนรุ่นเดียวกัน” โม่ชิงเหยียนเปิดเอกสารด่วนฉบับหนึ่งโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
สีหน้าของไต้อวี้ชะงักไปเล็กน้อย นี่เขาหมายความว่ายังไงกัน?! กำลังบอกว่าเขาแก่เหรอ?!