ตอนที่ 132 หนึ่งคืนอันยาวนานและยากจะทน

หลังจากเข้าประตูมา โม่ชิงเหยียนคิดจะวางคนในอ้อมแขนลงบนโซฟา ทว่าตอนที่กำลังจะยืดตัวขึ้นกลับถูกมือข้างหนึ่งดึงเนกไทเอาไว้ จนเกือบจะล้มทับลงไปบนตัวเธอ

“เด็กดี ปล่อยมือก่อนครับ ผมจะไปรินน้ำมาให้คุณแก้วหนึ่ง” โม่ชิงเหยียนใช้มือข้างหนึ่งยันโซฟาไว้ สายตาเปี่ยมล้นด้วยความผูกพันเสน่หาจ้องมองคนตัวเล็กที่แก้มแดงระเรื่อ น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์เอ่ยปลอบโยนอย่างแผ่วเบา

“งั้นคุณต้องรีบกลับมานะ” ฟู่หนิงนั่งพิงโซฟา ดวงตาพร่ามัวหรี่ลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลยั่วยวนจนชายหนุ่มแทบอยากจะอุ้มเธอแนบอกแล้วพกติดตัวไปด้วยทุกที่ไม่ว่าจะไปไหน

โม่ชิงเหยียนฝืนยืดตัวลุกขึ้น ก้าวเร็ว ๆ ไปที่ห้องครัว รินน้ำอุ่นมาแก้วหนึ่ง ในระหว่างนั้นสายตาของฟู่หนิงคอยมองตามแผ่นหลังของเขาตลอดเวลา กลัวเหลือเกินว่าเผลอเพียงนิดเดียวคนตรงหน้าจะหายไป