ตอนที่ 133 เธอหูแว่วไปเองเหรอ?

ในยามเช้าตรู่ แสงแดดสีทองเส้นหนึ่งส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านลงมาบนเตียง ฟู่หนิงยังคงหลับตาพลางบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์

หืม? เหมือนมีอะไรบางอย่างมาขวางตัวเธอไว้?

เธอเอื้อมมือออกไปสัมผัสดู มันอุ่น สัมผัสค่อนข้างดีทีเดียว ผิวก็เรียบเนียนละเอียดมาก เดี๋ยวนะ ผิวพรรณงั้นเหรอ?!

มีคนอยู่บนเตียงของเธออย่างนั้นเหรอ?!

ฟู่หนิงตื่นเต็มตาขึ้นมาในชั่วพริบตา เธอหันมองไปด้านข้าง ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับสนิทก็ปรากฏเข้าสู่สายตาของเธอ

บรรลัยแล้ว! โม่ชิงเหยียนมาอยู่บนเตียงของเธอได้อย่างไรกัน?!

ฟู่หนิงเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว พอก้มลงมองก็โล่งใจ โชคดีที่เสื้อผ้าของอีกฝ่ายยังอยู่ครบ ตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหน ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เธอไม่ได้จับเขาทำเรื่องอย่างว่าไป…