กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เช้าตรู่วันต่อมา ฟู่หนิงมาเข้าเรียนที่ห้องตามปกติและพูดคุยกับพวกคาลี
ทันทีที่เสียงกระดิ่งเข้าเรียนดังขึ้น ลูเซียนก็เดินอมยิ้มเข้ามาในห้องเรียน
เพื่อนร่วมชั้น : รอยยิ้มนี้ของอาจารย์คุ้นตาเหลือเกิน ทำไมถึงมีลางสังหรณ์แห่งความอัปมงคลชอบกล…
“ฉันมีข่าวดีกับข่าวร้ายจะบอกพวกเธอ อยากฟังข้อไหนก่อน?” ลูเซียนยังคงรักษา รอยยิ้มแห่งความตาย เอาไว้
เพื่อนร่วมชั้น A ยกมือขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “อาจารย์ ฉันอยากรู้ว่าข่าวร้ายคืออะไร”
จากนั้นเพื่อนร่วมชั้น B ก็ยกมือบ้าง “ฉันอยากรู้ข่าวดีก่อน!”
“อาจารย์ อย่ามัวแต่อ้ำอึ้งอยู่เลย รีบบอกพวกเราเถอะ!” เพื่อนร่วมชั้น C ยกมือขึ้นพลางทำหน้าตึงเครียด
เมื่อลูเซียนเห็นดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น เขาส่งสัญญาณให้พวกเขาวางมือลง