เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ในคืนวันนั้น โม่ชิงเหยียนกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลโม่ เพื่อหวังจะสืบถามเรื่องความลับในพระราชวังที่เกิดขึ้นในอดีตจากพ่อแม่
“การจะตามหาคนที่หายตัวไปนานถึงยี่สิบปีมันพูดง่ายแต่ทำยาก คนที่ลักพาตัวองค์หญิงน้อยไปในตอนนั้นไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย ขนาดเมื่อก่อนยังหาไม่เจอ ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้เลย นี่ไม่ใช่จงใจสร้างความลำบากให้คนหรอกหรือ” คุณนายเหวินเวยนั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่บนโซฟาและเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“ความหมายของฝ่าบาทคือ องค์หญิงน้อยเธอยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้งั้นหรือ” โม่ชิงชางเปิดดูเครือข่ายดวงดาวไปพลาง เอ่ยถามโม่ชิงเหยียนที่นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาข้าง ๆ ไปพลาง
“ความหมายตามนั้นครับ พ่อครับ ตอนนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นในพระราชวังกันแน่” แววตาของโม่ชิงเหยียนไหววูบเล็กน้อย