ตอนที่ 47 ที่นี่รกร้างเกินไปแล้ว

วันที่สาม โม่ชิงเหยียนกลับมายังคฤหาสน์ตระกูลโม่

“ห้วงสมุทรแห่งจิตปั่นป่วนอีกแล้วเหรอ?” โม่ชิงชางมองโม่ชิงเหยียนที่ใบหน้าซีดเผือด น้ำเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวอ่อนประกายแววความกังวลวูบหนึ่ง

โม่ชิงเหยียนนั่งลงบนโซฟา เขามองจนแน่ใจว่าแม่ของเขาเดินไปที่สวนดอกไม้แล้วจึงหันศีรษะกลับมา พยักหน้าให้พ่อของเขาเบา ๆ

“เอเวอร์สบอกว่าสารยับยั้งใช้ไม่ได้ผลกับแกแล้ว เครื่องชำระจิตก็แทบไม่มีผล แก…ทนผ่านมาได้ยังไง” โม่ชิงชางนวดหัวคิ้ว ไอ้หนุ่มคนนี้ไม่เคยปริปากบอกเรื่องยากลำบากอะไรเลย นี่ก็เป็นเอเวอร์สที่บอกเขาก่อนจะกลับมาในวันนี้

“ไม่เป็นไรครับ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว อย่าบอกแม่นะครับ” แม่ของเขาต้องสูญเสียคุณตาไปเพราะพลังมืดมาแล้ว ตอนนี้เขาเป็นแบบนี้ หากเธอรู้เข้าคงรับไม่ไหวแน่

“ฉันไม่ได้บอกแม่แกหรอก” โม่ชิงชางพลิกดูจดหมายที่คุณปู่วิลลีส่งมา