ตอนที่ 238 เจ้าจริงใจต่อฮองเฮาเสียจริง

ตอนที่ 238 เจ้าจริงใจต่อฮองเฮาเสียจริง

หัวใจของไป๋อวี้ซินพลันกระตุกวูบ ใบหน้าหมดจดแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวลงเล็กน้อย

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงก้มหน้ายิ้มบาง ๆ พลางตอบกลับว่า “หม่อมฉันบังอาจนัก อยากจะขอเรียนถามไทเฮาว่าคำตรัสนี้... หมายความว่าอย่างไรเพคะ”

นางก้มหน้าต่ำจนทำให้มองสีหน้าไม่ชัดเจน เห็นเพียงคางเรียวแหลมขาวผ่องเท่านั้น

ไทเฮาเจี่ยงทรงพระสรวลขึ้นมาคำหนึ่ง ทรงยกถ้วยมีฝาปิดลายเหมยหลิวยื้อแย่งวสันต์เครื่องเคลือบดินเผาลงยาสีขึ้นมาจิบคำหนึ่ง มิทรงรีบร้อนตอบคำ หากแต่หันไปตรัสกับจั้งซิ่วที่ยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้างว่า “อายเจียคงจะมีอายุมากแล้ว ลิ้นถึงได้ไม่ค่อยรับรส ชาหยกนกกระจอกที่เพิ่งเก็บมาในปีนี้ ไฉนดื่มแล้วกลับมีกลิ่นเก่าเก็บเล่า”

บนใบหน้าของจั้งซิ่วเผยแววประหลาดใจเล็กน้อย นางหมุนกายสาวเท้าเร็วรี่ไปยังตู้ใบเล็กสองหน้าลงรักดำฝังมุกประดับเปลือกหอย เปิดบานตู้แล้วหยิบโถใบเล็กเคลือบเขียวผลบ๊วยลายแตกร้าวออกมาจากด้านในใบหนึ่ง ครั้นเปิดฝาออกดมดูเบา ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันใด รีบวางสิ่งของในมือลงแล้วย่อกายกล่าวว่า “บ่าวสะเพร่าเองเจ้าค่ะ ถึงได้ทำให้ตำหนักโซ่วคังเกิดเรื่องลักขโมยเช่นนี้ขึ้น”

ไทเฮาเจี่ยงทรงวางถ้วยชาในพระหัตถ์ลง แย้มสรวลเล็กน้อย “กล่าวเช่นนี้แล้ว อายเจียก็ยังมิถึงกับแก่ชราจนตาฝ้าฟางหูตึง ถูกผู้คนหลอกลวงแล้วยังมิรู้ตัวรู้ตน”