ตอนที่ 237 แล้วอนาคตของเจ้าเล่า?

ตอนที่ 237 แล้วอนาคตของเจ้าเล่า?

ไป๋อวี้ซินเอนกายพิงหมอนนุ่ม แขนข้างหนึ่งวางพาดบนที่ท้าวแขนไม้หวงหยาง ลมอ่อนพัดผ่านใบหน้า ประหนึ่งมือเรียวนุ่มของหญิงงาม เบานุ่มเนียนละเอียด อวลกลิ่นหอมของบุปผาไร้นาม

ดินฟ้าอากาศเดือนสี่ กำลังลมสงบแดดงาม แสงตะวันอันอบอุ่นสาดส่องลงบนดวงหน้า ผิงจนพวงแก้มอันบอบบางคู่นั้นถึงกับร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

ตามธรรมเนียมวังหลวง ขบวนพระราชพิธีขององค์หญิงอยู่เบื้องหน้า ขบวนเกียรติยศของกุ้ยเหรินน้อยที่มีแต่ชื่อเช่นนางอยู่เบื้องหลัง เคลื่อนคดเคี้ยวไปข้างหน้า

มองดูสัปทนห้าสีที่พลิ้วไหวตามลมอยู่เบื้องหน้า ดวงตาเรียวยาวของไป๋อวี้ซินหรี่ลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ช่วงไหล่บอบบางผ่อนลง แฝงความเกียจคร้านอยู่บ้าง

เป็นฤดูใบไม้ผลิอย่างแท้จริง เพิ่งจะยามเที่ยงก็รู้สึกง่วงงุนอยู่บ้างแล้ว

นับตั้งแต่วันที่เข้าวัง สภาวะจิตดูเหมือนจะไม่เคยผ่อนคลายสบายอุราเช่นเวลานี้มาก่อน