กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 232 ฟ้าให้ยี่มาเกิด ใยต้องให้เลี่ยงเกิดมาด้วย
หรงอันมีเรื่องคับข้องใจเต็มอก ทว่าบนใบหน้ากลับไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย ปากยังคงฝืนยิ้มประจบ “ฝ่าบาท บ่าวเห็นพระองค์ทรงปรึกษาข้อราชการสำคัญกับท่านจู จึงไม่กล้าเข้ามา รบกวนพระราชกิจ น้ำชาถึงได้เย็นชืดพ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวพลางคุกเข่าทั้งสองลงบนพื้น ยกมืออวบอ้วนข้างหนึ่งขึ้นสูง แล้วตบลงมาแผ่วเบาบนใบหน้าที่ละม้ายหมั่นโถวแป้งขาวของตน พลางเอ่ยปากขอประทานอภัยไม่หยุดหย่อน
“ล้วนเป็นบ่าวบกพร่องต่อหน้าที่ ล้วนเป็นความผิดของบ่าว ขอฝ่าบาทโปรดลงทัณฑ์ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ลู่ฮ่าวจือทำหน้าบึ้งตึง ตวาดเสียงขรึม “เจ้าเป็นถึง ผู้บังคับบัญชาหน้าพระที่นั่ง มีเรื่องมากจนยุ่งจนลืมก็ช่างเถิด บรรดาลูกศิษย์ที่เจ้าเลี้ยงไว้ ไม่มีสักคนจำได้ที่จะเตือนสักคำเชียวหรือ เห็นได้ชัดว่าแต่ละคนล้วนไม่ใส่ใจ! คนไม่เฉลียวฉลาดปานนี้ ยังจะเก็บไว้ในวังทำกระไรอีก! เวลานี้สำนักจิ้งซื่อชักจะเกียจคร้านไร้สาระเกินไปแล้ว ช่างสรรหาวัสดุบัดซบเยี่ยงนี้เข้ามาทำงานในวังได้!”
นี่เรียกว่าพาลพาโลใส่ผู้อื่น