กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 216 พระนางจะย้ายกลับตำหนักฉางชุน
เมิ่งเยียนสายตาไม่วอกแวก เดินตรงไปเบื้องหน้าไทเฮาเจี่ยง แล้วยอบกายกราบถวายบังคม
“หม่อมฉันถวายพระพรไทเฮาเพคะ”
ไทเฮาเจี่ยงทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก ทรงพระสรวลหึ ๆ พลางตรัสว่า “รีบลุกขึ้นเถิด เจ้ามีครรภ์อยู่ ไม่ควรมากพิธี เรื่องหน้าตาพวกนี้ ช่างมันเถิด” สิ้นเสียงสรวล จึงตรัสอีกว่า “รีบขึ้นมา นั่งข้าง ๆ อายเจียนี่”
เมิ่งเยียนแย้มยิ้มกล่าวขอบพระทัย พยุงมือรุ่ยจูค่อย ๆ ลุกขึ้น ก้าวเดินขึ้นไป แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือข้างพระวรกายไทเฮา
ไทเฮาเจี่ยงจึงกุมมือนางไว้ ไต่ถามทุกข์สุขด้วยความห่วงใย นางก็แย้มยิ้มตอบไปทีละเรื่อง โดยมิได้ปรายตามองไท่เฟยเซวียนเหอแม้แต่น้อย
ไท่เฟยเซวียนเหอแลเห็นภาพนี้ สีหน้าก็ยิ่งหม่นหมองลงไปอีกหลายส่วน
นางเหน็ดเหนื่อยตรากตรำ วางแผนมาตลอดชั่วชีวิต สุดท้ายแล้วมงกุฎหงส์ฮองเฮาแห่งต้าโจวใบนี้ ก็ยังคงตกไปอยู่บนศีรษะของผู้อื่นอยู่ดี
เมื่อได้ยินถ้อยคำสนิทสนมประหนึ่งคนในครอบครัวจากเบื้องบน ไท่เฟยเซวียนเหอก็รู้สึกเพียงใจประหนึ่งโดนมีดกรีด มือขยำฉีกผ้าเช็ดหน้าแน่น
“……ล้วนเป็นเพราะหม่อมฉันกระทำการณ์ไม่รอบคอบ ลำบากไทเฮาต้องทรงกังวลแล้วเพคะ เคราะห์ดีที่ปลอดภัยไร้เรื่องราว”