กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 208 ยามว่างหยอกล้อฮ่องเต้
“ของที่กองงานเย็บปักทำ ต่อให้ดียังไงนั่นก็เป็นเพียงการทำตามหน้าที่ จะไปเทียบกับน้ำใจที่คนเป็นแม่ลงมือทำด้วยตนเองได้อย่างไรกันเพคะ”
เมิ่งเยียนเงยหน้า ชายตามองลู่ฮ่าวจือ พลางแย้มยิ้มบาง ๆ “ฝ่าบาท ท่านทรงรังเกียจงานเย็บปักถักร้อยของหม่อมฉันใช่หรือไม่เพคะ”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกัน!”
เมื่อเห็นสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มบนดวงหน้าของภรรยารัก ลู่ฮ่าวจือก็รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน ทั้งยังรีบร้อนปลดถุงผ้าลายบุปผามงคลใบนั้นจากเอว ยื่นมาตรงหน้าเมิ่งเยียน “ถุงผ้าที่เจ้าปักให้เจิ้น เจิ้นพกติดตัวทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่เคยให้ห่างกายเลยสักครา เจิ้น เจิ้นเพียงกลัวว่าเจ้าจะตรากตรำจนดวงตาเสียไปก็เท่านั้น”
เมิ่งเยียนปรายตาชำเลืองมองถุงผ้านั้นแวบหนึ่ง ครู่ใหญ่จึงดึงสายตากลับมา ก้มหน้าก้มตาทำงานเย็บปักต่อไป ปากก็เอ่ยว่า “ฝ่าบาทก็เพียงใช้คำพูดเอาใจให้หม่อมฉันเบิกบานไปเท่านั้น แท้จริงแล้วในพระทัยคิดเห็นประการใด หม่อมฉันย่อมกระจ่างแจ้งดี วันนี้เป็นเทศกาลหยวนเซียวสิบห้าค่ำเดือนอ้าย พระองค์จะเสด็จไปเดินเล่นตามที่ต่าง ๆ หรือเพียงแค่เผยพระพักตร์สักหน่อย ก็เพื่อจะให้ทุกคนได้ยินดีปรีดา ไยต้องคอยอยู่เป็นเพื่อนหม่อมฉัน อุดอู้อยู่ในโถงถี่ซุ่นแห่งนี้เยี่ยงนักโทษด้วยเล่าเพคะ”
นี่คือ โมโหเสียแล้ว