ตอนที่ 209 ไม่ไร้พิษสงมิใช่ลูกผู้ชาย

ตอนที่ 209 ไม่ไร้พิษสงมิใช่ลูกผู้ชาย

งานเลี้ยงเทศกาลหยวนเซียวเลิกรา เหล่าพระนางสนมทยอยเดินออกจากตำหนักเฉียนชิง ขึ้นเกี้ยวแยกย้ายกลับตำหนักของตน

หลินเยี่ยนหรงรั้งอยู่ด้านหลัง สายตาแอบมองตามลู่ซู่ไปเงียบ ๆ

ลู่ซู่กำลังยืนอยู่ใต้บันไดนอกโถง ช่วยกระชับผ้าคลุมขนหนูเงินผืนใหญ่ให้พระชายาสกุลถังของเขา

ใบหน้ารูปเมล็ดแตงขนาดเพียงฝ่ามือของสกุลถัง ภายใต้ขนสัตว์ปัดผ่านแลดูยิ่งเล็กกะทัดรัด

สายลมราตรีพัดมาเป็นระลอก พัดพาโคมเสด็จไม้พะยูงฝังกระเบื้องไพฑูรย์ห้าสีที่แขวนอยู่ใต้ชายคาตำหนักเฉียนชิงแกว่งไกวเล็กน้อย ส่องกระทบเงาร่างคนบนพื้นให้ไหวระริกตามไปด้วย

สกุลถังมีโรคประจำตัว พอถูกลมพัดจึงอดไอเบา ๆ ไม่ได้สองสามครั้ง ใบหน้าเล็กที่เดิมทีซีดขาวราวขี้ผึ้งอาจเป็นเพราะดื่มสุราไปสองสามจอกในงานเลี้ยง จึงปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมาจาง ๆ

ดวงตาทั้งคู่ของนางกระจ่างใส ทอดมองสามีของตนด้วยความรักใคร่อ่อนโยนดั่งสายน้ำ เอ่ยเสียงแผ่ว “ท่านอ๋อง ตัวข้าไม่หนาวเพคะ”

ลู่ซู่กุมมือนางไว้ จ้องมองดวงตานางแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ยังจะบอกว่าไม่หนาวอีก มือคู่นี้เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งแล้ว คนข้างกายเจ้าปรนนิบัติอย่างไรกัน ถ่านในเตาอุ่นมือมอดหมดแล้วยังไม่รู้จักเติมเปลี่ยน พอกลับไป เปิ่นหวังจะสั่งโบยพวกนางเรียงตัวทีเดียว!”

สกุลถังขัดเขินอยู่บ้าง สีแดงระเรื่อบนใบหน้ายิ่งเข้มขึ้น นางก้มหน้าลงเอ่ยเบา ๆ “ท่านอ๋องอย่าได้ลงโทษพวกนางเลยเพคะ เป็นตัวข้าไม่อยากให้วุ่นวายเอง”