กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 207 ยุยง
ยามจุดโคม ภายในตำหนักอี้คุน
ประจวบกับเป็นเทศกาลปีใหม่ ทั่วทุกหนแห่งในเมืองราชาต่างประดับโคมแขวนผ้าแพรสีสันสดใส แปะกระดาษตัดประดับหน้าต่างและคำมงคล บรรยากาศอบอวลไปด้วยความมงคลสมปรารถนาและชื่นมื่น เหล่านางสนมในวังหลังหลังจากถวายพระพรปีใหม่ต่อไทเฮาและฮ่องเต้แล้ว ผู้ที่คุ้นเคยสนิทสนมกันต่างก็นัดหมายจับกลุ่มสองสามคนมาดื่มชาสนทนาพาที มีเพียงตำหนักอี้คุนแห่งนี้ที่หน้าประตูเงียบเหงาวังเวง แม้กระทั่งกลอนมงคลที่เพิ่งแปะตรงประตูตำหนัก ก็ยังถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกแห่งความหงอยเหงาชั้นหนึ่ง
เหลียงเฉิงปี้สืบเนื่องจากคืนส่งท้ายปีเก่าได้เมามายอาละวาดใหญ่โตในงานเลี้ยงหลวง แม้ว่าไทเฮาและฮ่องเต้จะมิได้มีพระราชโองการลงทัณฑ์ ทว่าหลังจากนางสร่างสุราก็รู้สึกอับอายขายหน้าจนไร้หน้าจะพบผู้คน จึงแสร้งอ้างว่าป่วยไข้ไม่ยอมก้าวออกจากเรือน แม้กระทั่งการถวายบังคมรับปีใหม่ในวันนี้ก็มิได้ไปร่วม
“พระนางเพคะ นี่คือโจ๊กเนื้อเป็ดป่าที่ห้องเครื่องหลวงส่งมา ท่านจะทรงลองชิมดูหรือไม่เพคะ”
ชุนฉิงประคองถาดไม้แดงลงรักแกะลาย ด้านบนวางถ้วยกระเบื้องลงสีฝาปิดไว้ใบหนึ่ง พลางเอ่ยกับเจ้านายที่เอนกายอยู่บนตั่งพระอรหันต์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
เหลียงเฉิงปี้สวมเสื้อนวมผ้าต่วนสีแดงผลซิ่งสภาพกึ่งใหม่กึ่งเก่า กระโปรงผ้าฝ้ายเกลี้ยงเกลาสีชิวเซียง บนศีรษะเพียงเกล้ามวยผมธรรมดา ไร้ซึ่งปิ่นและห่วงประดับใด ๆ เอนกายอยู่บนตั่งพระอรหันต์ไม้ประดู่แดง สีหน้าหมองหม่น ไร้ชีวิตชีวา ปราศจากบรรยากาศรื่นเริงฉลองปีใหม่แม้เพียงครึ่งส่วน