ตอนที่ 193 หม่อมฉันคิดถึงพี่ชายเพคะ

ตอนที่ 193 หม่อมฉันคิดถึงพี่ชายเพคะ

แต่ความคิดนี้ คงทำได้เพียงคิดอยู่ในใจเท่านั้น

อย่าเพิ่งเอ่ยถึงเรื่องอื่นเลย แม้แต่ตัวเยียนเอ๋อร์เองก็ไม่มีทางยินยอมถูกกักขังอยู่ในโลกใบเล็ก ๆ แห่งนี้ไปชั่วชีวิต

เขาก็ทำได้เพียงตักตวงความสุขกับช่วงเวลาตรงหน้านี้ไปพลาง ๆ ก่อน

ลู่ฮ่าวจือก้าวเท้าช้า ๆ ไปเบื้องหน้า ประคองสองไหล่ของนางไว้

เมิ่งเยียนเหลียวมองเขายิ้ม ๆ “ได้ยินเสียงตั้งนานแล้ว เพคะ รู้เลยว่าเป็นฝ่าบาท”

รุ่ยจูที่ถือตะกร้ายืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็ค้อมกายลงเล็กน้อยแล้วถอยออกไปนอกป่า

ลู่ฮ่าวจือแย้มสรวลพลางตรัสว่า “ฟ้าหนาวดินเยือกแข็งปานนี้ เจ้ายังวิ่งออกมาอีก ไม่กลัวหนาวรึ” ตรัสพลางทอดพระเนตรเห็นมือน้อยคู่นั้นหนาวจนแดงก่ำ จึงกุมเอาไว้ “มือเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง เจิ้นจะช่วยให้อบอุ่นขึ้นเอง”

เมิ่งเยียนยอมให้เขากุมมือไว้ สัมผัสได้เพียงความอบอุ่นและหยาบกร้านกลางฝ่ามือของบุรุษ นางหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์พลางยิ้ม “เอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องทุกวัน จะถูกขังจนโง่งมอยู่แล้วเพคะ โลหิตปราณไม่ไหลเวียน ย่อมไม่ดีต่อร่างกายเช่นกัน ด้านนอกดอกเหมยบานสะพรั่งงดงามถึงเพียงนี้ หม่อมฉันจึงออกมาเดินเล่นเพคะ”

ขณะพูด นางก็หันไปมองดอกเหมยสีแดงที่เบ่งบานอย่างคึกคัก แย้มยิ้มบาง ๆ “หม่อมฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าจะมีวันได้ร่วมชมดอกเหมยกับฝ่าบาทเช่นนี้”