ตอนที่ 194 แม่ทัพกลับสู่ราชสำนัก

ตอนที่ 194 แม่ทัพกลับสู่ราชสำนัก

ผ่านไปอีกสองวัน ในที่สุดท้องฟ้าก็แจ่มใสขึ้น

หิมะหนักดุจขนนกห่านตกติดต่อกันหลายวัน ภายในเมืองราชาทั่วทุกหนแห่งล้วนขาวโพลนดุจสีเงิน กำแพงแดงกระเบื้องเหลืองถูกหิมะขาวบริสุทธิ์ทับถมปกคลุมจนหมดสิ้น

ไป๋อวี้ซินคลุมผ้าคลุมขนจิ้งจอกสีขาวจันทร์ผืนหนึ่ง เดินออกมาจากหอเหวินหยวน ก้าวย่างเชื่องช้าอยู่บนถนนสายยาว ข้างกายมีเพียงหลิงอวี้ซึ่งเป็นนางกำนัลคนสนิทติดตามมาเท่านั้น

บนศีรษะของนางสวมหมวกผ้าสักหลาดสีฟ้าอมเทา ปกปิดเส้นผมที่ยาวเพียงชุ่นเศษเอาไว้

นับตั้งแต่ที่นางโกนศีรษะเป็นครั้งสุดท้าย จวบจนบัดนี้ก็ร่วมเดือนแล้ว แม้เส้นผมจะงอกยาวขึ้นมาบ้างแล้วก็ตาม ทว่าในวังหลังอันเต็มไปด้วยหญิงงามสะคราญโฉมเหล่านี้ ก็ยังคงดูแปลกประหลาดขัดตายิ่งนัก

ยังดีที่แต่เดิมนางมิได้มีใจคิดแก่งแย่งความโปรดปราน ย่อมไม่นำเรื่องความงามความอัปลักษณ์มาใส่ใจ เดิมทีตั้งใจจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ทว่ายามที่อยู่ในสวนซั่งเหอนั้น เมิ่งเยียนได้เกลี้ยกล่อมนางว่าไม่จำเป็นต้องทำลายคุณค่าตนเองถึงเพียงนี้ แม้จะเข้าสู่พระพุทธศาสนาก็มิได้ขึ้นอยู่กับการปลงผมเลยสักนิด

ไป๋อวี้ซินมิได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้นัก เพียงแต่นางไม่อยากให้พี่สาวเยียนต้องโทษตนเองจนเศร้าเสียใจ ด้วยเหตุนี้จึงเริ่มไว้ผมขึ้นมาใหม่อีกครา

หิมะหนักสร่าง อากาศหนาวเหน็บ ดินเยือกแข็ง บนถนนสายยาวมีเพียงข้าราชบริพารไม่กี่คนคอยกวาดหิมะแซะน้ำแข็ง ยิ่งทำให้ดูเงียบเหงาวังเวงยิ่งขึ้น