กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 186 หยอกล้อเขา
“อวี้ซิน?!”
เมิ่งเยียนตกใจสะดุ้งสุดตัว เตาอุ่นมือที่กอดไว้ในอกเกือบจะร่วงลงกระแทกพื้น
โชคดีที่รุ่ยจูซึ่งยืนปรนนิบัติอยู่ด้านข้างตาไวและมือไว รีบยื่นมือออกไปรับไว้ได้ทัน เตาอุ่นมือจึงไม่ตกลงไปพังเสียหาย
เมิ่งเยียนไม่ทันได้สนใจจะเอื้อมมือไปรับ สายตาเอาแต่จับจ้องมองไปยังไป๋อวี้ซิน “อวี้ซิน… เจ้า เจ้าทำเช่นนี้… ข้าได้ยินพวกนางพูดกันว่าเจ้าปลงผม ในใจข้ายังคลางแคลงใจอยู่… ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริงหรือนี่”
ไป๋อวี้ซินค่อย ๆ ย่างก้าวเข้ามาข้างหน้า ยอบกายคารวะนาง พลางคลี่ยิ้มบาง ๆ “ขอแสดงความยินดีกับพี่สาวที่หายจากอาการประชวรและกลับมาแข็งแรงเจ้าค่ะ”
เมิ่งเยียนมองดูไป๋อวี้ซินที่สวมอาภรณ์สีดำล้วนและมีใบหน้าซูบตอบลงตรงหน้า ในใจรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจและเวทนายิ่งนัก จึงหันไปสั่งรุ่ยจูว่า “ไปยกเก้าอี้มาให้กุ้ยเหรินไป๋สักตัวเถิด”
รุ่ยจูทำตามคำสั่งโดยยกเก้าอี้พนักพิงไม้พุทรามาหนึ่งตัว ซึ่งยังคงเป็นตัวเดียวกับที่ลู่ฮ่าวจือนั่งเมื่อช่วงกลางวัน ไป๋อวี้ซินกล่าวคำขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะเบี่ยงกายลงนั่งเพียงส่วนปลายของเก้าอี้อย่างสำรวม
“เหตุใดจึงต้องทำเช่นนี้เล่า”
พออีกฝ่ายนั่งลงเรียบร้อย เมิ่งเยียนก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีด้วยความร้อนใจ