กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 181 ฮ่าวจือ ข้าอาจจะหลอกเจ้าแล้ว
บ่ายวันนี้ เมิ่งเยียนตื่นจากงีบหลับ ก็ไปนั่งดูบันทึกการรักษาและใบสั่งยาในห้องโถงกลางของเรือนชุนเจ๋อตามปกติ
ไป๋อวี้ซินสาวเท้าเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างเร่งรีบ วางบันทึกการรักษาปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ พลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก เอ่ยขึ้นว่า “พี่สาว อาการหลังจากผู้ป่วยในเรือนหลีลั่วกินยาไปเมื่อวาน ล้วนบันทึกไว้ที่นี่หมดแล้วเจ้าค่ะ”
เมิ่งเยียนช้อนตาขึ้นมอง ส่งยิ้มบางให้นาง “แดดข้างนอกแรงเพียงนั้น ยังเดินรีบร้อนเช่นนี้อีก รีบนั่งลงดื่มชาสมุนไพรคลายร้อนสักถ้วยเถิด”
ไป๋อวี้ซินไม่ปฏิเสธ นั่งลงบนม้านั่งกลมไม้ชิงชันฝังหน้าหินอ่อนตัวหนึ่ง รุ่ยจูยกชาที่ชงแล้วเข้ามาให้ถ้วยหนึ่ง
นางรับไป จิบไปคำหนึ่ง พลางเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ไฉนจึงเป็นชาเย็นเล่า พี่สาวมิใช่กำชับไว้แต่แรกแล้วหรือว่า ไม่อาจกินของเย็นได้อีกแล้ว”
เมิ่งเยียนยิ้มกล่าว “นี่ต้มเดือดแล้วปล่อยให้เย็น ไม่เป็นไรหรอก อากาศร้อนเช่นนี้ กินแต่ของร้อนเรื่อยไป คนเราย่อมรู้สึกไม่สบายตัวเป็นธรรมดา” กล่าวพลางหยิบบันทึกการรักษาปึกนั้นที่ไป๋อวี้ซินวางไว้ขึ้นมา เริ่มตรวจดูอย่างละเอียด
อ่านไปได้ไม่กี่หน้า บนใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ “ยาที่ปรุงผสมคราวนี้ ได้ผลดียิ่งนัก ผู้ป่วยกินไปได้สามวัน ก็ไม่พบอาการอาเจียนท้องร่วงแล้ว มีอยู่สองสามคนที่อาการโรคไม่รุนแรง เห็นทีก็จะออกจากเรือนหลีลั่วได้แล้ว” กล่าวพลางเงยหน้าส่งยิ้มให้ไป๋อวี้ซิน “ช่วงเวลานี้ เจ้าเองก็ลำบากแล้ว”