ตอนที่ 182 ยังเหลือลมหายใจ

ตอนที่ 182 ยังเหลือลมหายใจ

ขบวนพระราชพิธีเคลื่อนมาถึงหน้าประตูเรือนชุนเจ๋อ รุ่ยจูประคองเมิ่งเยียนลงจากพระราชยานหาม พอขึ้นบันไดก็รีบร้องเรียก “อวิ๋นเซียง รีบมาประคองพระนางเร็วเข้า!”

อวิ๋นเซียงสาวเท้าออกมาจากด้านในอย่างรวดเร็ว ครั้นเห็นผิวหน้านายหญิงขาวซีดราวกับขี้ผึ้งก็ตกใจ รีบถาม “พระนางทรงเป็นอะไรไปเพคะ” แล้วก้าวขึ้นไปร่วมประคองเมิ่งเยียนเข้าไปในโถงหน้า

ทั้งสองประคองกุ้ยเฟยนั่งลงบนโถง รุ่ยจูเอ่ยถามอย่างร้อนรน “พระนาง จะให้ตามหมอหลวงหรือไม่เพคะ”

อวิ๋นเซียงอารมณ์ร้อนกว่า จึงผลักนางทีหนึ่ง “นี่มันเวลาไหนแล้ว ไฉนยังต้องถามอีกเล่า!” พูดพลางหมุนตัวจะก้าวออกจากประตูไป

เมิ่งเยียนรีบเรียกนางไว้ “ไม่ต้องไปหรอก พวกเขากำลังยุ่งอยู่กับการรักษาผู้ป่วยกันทั้งนั้น คงไม่อาจปลีกตัวมาได้ เปิ่นกงไม่เป็นไร เพียงแต่อากาศนี้ร้อนเกินไป จึงโดนไอแดดเล่นงานไปบ้าง เจ้าไปสั่งห้องครัวเล็กให้ยกน้ำแกงเซียงหรูอิ่นคลายร้อนมาสักถ้วยก็พอ”

อวิ๋นเซียงไม่ยินยอม ย่ำเท้าพลางกล่าว “พระนาง ไม่ว่าอย่างไรพระวรกายของท่านก็สำคัญที่สุด สำนักแพทย์หลวงมีหมอหลวงตั้งมากมาย จะยุ่งกันหมดทุกคนได้อย่างไรเพคะ เรียกมาสักคนหนึ่ง ใครก็ว่าอะไรมิได้หรอกเพคะ”

เมิ่งเยียนแย้มยิ้มน้อย ๆ “ไม่ต้องจริง ๆ นั่นแหละ เปิ่นกงเองก็เป็นหมอ ในใจรู้หนักเบาดี ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร ไฉนต้องเอิกเกริกปานนั้นด้วยเล่า”