กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 179 ในฝันมีหมีควายตัวหนึ่งทับหม่อมฉันอยู่
ลู่ฮ่าวจือดีใจจนเนื้อเต้น ให้เหล่านางกำนัลปรนนิบัติถอดเสื้อคลุมตัวนอกและปลดมงกุฎทองออก ก่อนจะตามนางกำนัลไปยังห้องสรงน้ำเพื่อชำระกาย
เมื่อมองดูแผ่นหลังของลู่ฮ่าวจือที่กระดี๊กระด๊าจนแทบจะกระโดดโลดเต้น เมิ่งเยียนก็แย้มยิ้มพลางส่ายหน้าเบา ๆ
รุ่ยจูเอ่ยอยู่ข้าง ๆ “พระนางเพคะ ฝ่าบาททรงดีพระทัยราวกับเด็กน้อยเลยเพคะ”
“ก็มิใช่เด็กน้อยหรอกหรือ”
เมิ่งเยียนเอ่ยปากตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ พลางยื่นตำราแพทย์ส่งให้นางเก็บรักษา “อย่าเอาไปปนกับตำราเล่มอื่นเสียล่ะ หน้าตำราก็อย่าทำสับสน เปิ่นกงยังต้องอ่านต่อในวันพรุ่ง”
ยังมิทันสิ้นคำ นางก็หาวหวอดออกมารู้สึกง่วงงุนยิ่งนัก พอชำเลืองมองนาฬิกาตีบอกเวลาบนโต๊ะ ก็เพิ่งจะยามซวีสี่เค่อ จึงอดมิได้ที่จะโพล่งออกมา “เพิ่งจะชั่วยามนี้แท้ ๆ กลับง่วงงุนถึงเพียงนี้ กระทั่งตายังแทบจะลืมมิขึ้นเสียแล้ว”
รุ่ยจูเก็บตำราเข้าที่เรียบร้อย พอกลับมาก็เอ่ยว่า “สองวันมานี้ พระนางทรงทุ่มเทสติปัญญากับโรคระบาดนี้จนแทบหมดสิ้น อดหลับอดนอนทั้งวันทั้งคืน พระวรกายจะทนทานไหวได้อย่างไรกันเพคะ เรี่ยวแรงถูกผลาญไปมากเกิน ชั่วขณะหนึ่งจะทรงพยุงกายมิไหวก็ย่อมมีได้เพคะ”
เมิ่งเยียนขยี้ตาพลางแย้มยิ้ม “ก็คงเป็นเช่นนั้นกระมัง”
สิ้นเสียงพูด นางก็ถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง ศีรษะเพิ่งจะแตะหมอน ก็หลับสนิทไปเสียแล้ว