กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 132 เป็นบุตรสวรรค์แล้วมีประโยชน์อันใด
เมิ่งเยียนหลบสายตาของเขา เอ่ยขึ้นแผ่วเบา “ฝ่าบาท พระนางไทเฮาทรงพระชราแล้ว จะไร้คนคอยปรนนิบัติมิได้…”
“ข้ออ้าง!”
ลู่ฮ่าวจือตวาดเสียงกร้าว ขัดคำพูดของนาง “เยียนเอ๋อร์ เจ้าเพียงแค่อยากหลบหน้าเจิ้น ใช่หรือไม่?!”
เมิ่งเยียนกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ เนิ่นนานจึงค่อยเอ่ยอีกครา “แต่ฝ่าบาทเคยต๋าอิ้งหม่อมฉัน…”
“เจิ้นมิได้บอกว่าอนุญาตให้เจ้าตามเสด็จไทเฮาออกจากวัง!”
ลู่ฮ่าวจือใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ กักขังนางไว้ภายในอ้อมแขนของตน ประหนึ่งว่าทำเช่นนี้แล้วนางจะมิอาจหนีพ้นไปจากเขาได้อีก
เพิ่งจะเสร็จสิ้นการว่าราชการยามเช้า หรงอันก็รีบร้อนมารายงาน บอกว่ากุ้ยเฟยเมิ่งได้รับพระราชเสาวนีย์จากไทเฮาแล้ว ให้ติดตามพระนางออกจากวังไปหลบร้อนที่สวนซั่งเหอด้วยกัน