กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 125 ชาของไทเฮา
หลินเยี่ยนหรงยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น จนชั่วขณะหนึ่งถึงกับลืมทำความเคารพทูลลา
ลู่ฮ่าวจือเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าร้องก็ร้องจบแล้ว ยังไม่ถอยออกไปอีก มายืนค้ำเป็นเสาไม้ทำอะไรอยู่ตรงนี้”
ริมฝีปากของเหลียงเฉิงปี้ขยับเล็กน้อย เดิมทีคิดจะเอ่ยสิ่งใด ทว่าพลันได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของฮ่องเต้ ก็พลันหยุดชะงักลง เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงทันที
หลินเยี่ยนหรงน้ำตาคลอเบ้าจวนเจียนจะหลั่งริน เสียขวัญจนทำอะไรไม่ถูก สายตากวาดมองผ่านใบหน้าของทุกคนบนท้องพระโรงไปทีละคน
เหล่านางสนมบนท้องพระโรงเมื่อครู่ยังแอบอิจฉาริษยาอยู่เงียบ ๆ นึกว่าครานี้นางได้หน้าต่อหน้าไทเฮาและฮ่องเต้แล้ว คงจะได้ทะยานสู่เมฆาครามกระมัง ทว่าพอหันมาเห็นท่าทีเฉยชาขององค์ไทเฮา ทุกคนก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันทีว่า องค์ไทเฮามิได้ทรงโปรดลูกไม้ตื้นเขินของนางแม้แต่น้อย!
ทุกคนจึงสลัดความริษยาตาร้อนเมื่อครู่ทิ้งไปจนสิ้น เปลี่ยนเป็นสมน้ำหน้าสะใจแทน
สายตาของหลินเยี่ยนหรงทอดผ่านฝูงชน ไปหยุดลงที่ร่างของจิ่นชินอ๋อง