ตอนที่ 124 เจ้าไม่มีวาสนาได้ยินหรอก

ตอนที่ 124 เจ้าไม่มีวาสนาได้ยินหรอก

เจ้าไม่มีวาสนาได้สดับฟังหรอก!

เมิ่งเยียนก่นด่าในใจ พลางปรายสายตามองขึ้นไปด้านบน เห็นสตรีวัยกลางคนผู้นั้นกำลังมองมาที่ตนด้วยรอยยิ้มเปี่ยมหน้า ทว่าในลูกแก้วตาทั้งสองข้างกลับเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือก

นางย่อมกระจ่างแจ้งว่าการกระทำนี้ของไท่เฟยเซวียนเหอหมายความว่าอย่างไร ก็แค่อยากจะโยนอิฐอย่างนางออกไปก่อน เพื่อล่อหยกงามของหลินเยี่ยนหรงออกมาเท่านั้น

พิณคงโหวของนางต่อให้ประณีตล้ำเลิศเพียงใด ครั้นเข้าสู่พระกรรณของไทเฮาและฮ่องเต้ ก็ล้วนมิใช่สิ่งแปลกใหม่อีกต่อไป ยากจะก่อเกิดความรู้สึกตื่นตาตื่นใจได้อีก เช่นนี้แล้ว ย่อมยิ่งขับเน้นความสดใหม่แปลกตาของหลินเยี่ยนหรงให้เด่นชัดขึ้น

ชาติก่อน ก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ

เมิ่งเยียนแย้มยิ้มบาง ลุกขึ้นหมายจะเอ่ยตอบ ทว่ากลับสบเข้ากับแววพระเนตรของลู่ฮ่าวจือโดยไม่คาดคิด

ภายในแววพระเนตรของเขานั้น มีความคาดหวังอยู่หลายส่วน และถึงกับมีความเว้าวอนแฝงอยู่รำไร