บทที่ 46: ใบไม้พร่างพรมสู่ยามเย็น (เยียนหว่าน)

บทที่ 46: ใบไม้พร่างพรมสู่ยามเย็น (เยียนหว่าน)

"ที่แท้พวกคุณก็รู้จักกันอยู่แล้วนี่เอง"

"ใช่ค่ะ"

จี้หว่านชิวพยักหน้าพลางยิ้มแย้ม: "ลูกสาวคนโตของฉัน เยียนหว่าน เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเขาค่ะ คราวก่อนตอนไฟดับก็ได้เสี่ยวเจียงนี่แหละช่วยมาส่งเยียนหว่านที่บ้าน ไม่เพียงเท่านั้น วันก่อนเสี่ยวหม่านโดนสุนัขกัดมือที่ถนน เสี่ยวเจียงก็เข้าไปช่วยแล้วพาไปส่งโรงพยาบาลด้วยค่ะ"

ได้ยินคำชมเหล่านั้น เซี่ยซานซานแอบใช้หางตาเหลือบมองเจียงเซี่ยทีหนึ่ง

ร้ายนักนะเจ้าลูกชายคนนี้ ช่างหาโอกาสได้เก่งจริงๆ สองเหตุการณ์นี้ดึงคะแนนความประทับใจจากว่าที่แม่ยายไปได้เต็มๆ เลย

"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกค่ะ เป็นเพื่อนกันช่วยเหลือกันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"