ตอนที่ 11 พวกข้ายอมป้อนหมาป่าก็ไม่กลับบ้าน

“ท่านแม่ ข้าจะไปดูที่หลังเขาสักหน่อย” เคอเอินซูเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าที่ปะชุนแล้วสะพายกระบุงไม้ไผ่ หยิบเคียวที่ปลายหักไปครึ่งหนึ่งขึ้นมาเอ่ยเสียงเบา

“ช่วงปลายสารทฤดูเช่นนี้ ในดงกกตามลำธารมีไข่เป็ดป่ามากมายพอดี ข้าจะหาเอามาบำรุงร่างกายให้ท่าน”

เดิมทีป้ารองตระกูลเคอทำหน้าบึ้ง ไม่พอใจที่นางคิดจะหนีงาน ทว่าพลันเปลี่ยนสีหน้าในทันที “ได้สิ เจ้ารีบไปรีบกลับเล่า”

เคอเอินซูเม้มริมฝีปากยิ้ม ก้าวเท้าออกจากลานบ้านอย่างเร่งรีบและเบิกบานยิ่งนัก ครั้นเหลือบเห็นเคอเหมยอวี๋กำลังถือชามกินบะหมี่กากน้ำมันหมูอยู่หน้าประตูเรือนสี่ รอยยิ้มของนางก็แฝงความหมายล้ำลึกขึ้นหลายส่วน