Chapter 0105

ตอนที่ 105 ถนนดอกซากุระในมหาวิทยาลัยเจียง ซูเฉินจิ่นถูกคังตวนเฉินเซียงดักตัวไว้

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่าน ตกกระทบลงบนโต๊ะทำงานของกู้ซินเหลียงเป็นจุดด่างพร้อย

เขาตื่นแต่เช้าตรู่ตามปกติ และเริ่มจัดเตรียมแผนการสอน

นิ้วมือของเขาโลดแล่นไปบนแผ่นกระดาษอย่างแผ่วเบา ทุกตัวอักษรและทุกประโยคในแผนการสอนล้วนกลั่นกรองมาจากหยาดเหงื่อและสติปัญญาของเขา ราวกับเป็นลูกรักที่เขาต้องทะนุถนอมอย่างใส่ใจ

เมื่อจัดเตรียมเสร็จสิ้น กู้ซินเหลียงก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินไปยังห้องเรียนด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

ร่างของเขาค่อย ๆ ทอดยาวออกไปที่ปลายสุดของระเบียง ราวกับขุนเขาที่สูงตระหง่าน มอบความรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยให้แก่ผู้พบเห็น

ในวินาทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องเรียน กู้ซินเหลียงก็ราวกับกลายเป็นคนละคน

เขายืนอยู่บนแท่นบรรยาย กวาดสายตามองไปทั่วทุกที่นั่ง จุดประกายความกระตือรือร้นแห่งวัยเยาว์ เสียงของเขาดังกังวานและทรงพลัง ทุกคำพูดเปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์ที่ร่วงหล่นลงสู่หัวใจของเหล่านักศึกษา เพื่อหยั่งรากและเติบโตงอกงาม

ในเวลาเดียวกัน แสงแดดแรกของยามเช้าเปรียบเสมือนปลายพู่กันอันละเอียดอ่อน ค่อย ๆ แต่งแต้มใบหน้าขณะหลับใหลอันแสนสงบของซูเฉินจิ่น

ขนตาของเธอราวกับปีกผีเสื้อที่สั่นไหวเบา ๆ ดูเหมือนกำลังตามหาบางสิ่งในห้วงความฝัน