Chapter 0106

ตอนที่ 106 มรดกแห่งจวนกั๋วกง และกู้ซินเหลียงภายใต้แสงตะวัน

คังตวนเฉินเซียงยิ้มออกมาเบา ๆ รอยยิ้มนั้นราวกับแสงแดดในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความซุกซนเล็กน้อย

เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยราวกับแมวที่สง่างาม ภายใต้แสงแดดอันเงียบสงบยามบ่าย เธอใช้เสียงที่นุ่มนวลและละเอียดอ่อนกล่าวกับซูเฉินจิ่นเบา ๆ ว่า “อืม ได้สิ เพื่อนนักเรียนเสี่ยวจิ่น ช่วงนี้ฉันสังเกตเห็นว่าเธอดูเปลี่ยนไปนะ”

ซูเฉินจิ่นเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำราวกับผืนน้ำในทะเลสาบคู่นั้น เธอจำได้ว่าดวงตาคู่นั้นเคยเป็นดวงดาวที่เธอโหยหามากที่สุด

คังตวนเฉินเซียงกล่าวต่อว่า “ฉันพบว่าดูเหมือนเธอจะไม่ได้ไปห้องสมุดแล้วนะ ฉันจำได้ว่าเธอเคยพูดว่าห้องสมุดคือบ้านหลังที่สองของเธอ มีเรื่องอะไรกวนใจเธออยู่หรือเปล่า หรือว่าเธอยังคงติดใจเรื่องคราวก่อนอยู่?”

ซูเฉินจิ่นได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน

ที่แท้คังตวนเฉินเซียงคอยเฝ้าสังเกตเธออยู่ตลอด

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบกับสายตาที่เปิดเผยของคังตวนเฉินเซียง

คังตวนเฉินเซียงมองสีหน้าที่ตึงเครียดของซูเฉินจิ่น ก็รู้ว่าเธอยังคงเก็บมาคิดมาก

เธอถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นเดินเข้าไปหาแล้วกล่าวกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เพื่อนนักเรียนเสี่ยวจิ่น เธอรู้ไหม ครั้งนั้นฉันไม่ได้อยากจะยึดหนังสือของเธอจริง ๆ หรอก แค่อยากจะหยอกล้อเธอเล่นเท่านั้นเอง”