Chapter 0095

ตอนที่ 95 การสนทนาใต้ต้นไทรเก่า ตำราโอสถราชาถัง และวาสนาของกู้ซินเหลียง

ลั่วเซินพิงระเบียงห้องสมุดอย่างเงียบเชียบ ดำดิ่งสู่โลกอันสงบสุขเพียงลำพัง

แสงแดดส่องผ่านเมฆเบาบางลงมาตกกระทบตัวเขาเป็นจุด ๆ เขาหลับตาลงเบา ๆ สัมผัสถึงความอ่อนโยนของสายลมที่พัดผ่านใบหน้า ในใจบังเกิดความสงบอย่างบอกไม่ถูก

เบื้องล่างระเบียงคือภาพบรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยที่คึกคักจอแจ

เหล่านักศึกษาต่างเดินรีบร้อนไปเข้าเรียนคาบถัดไป หรือไม่ก็จับกลุ่มสามห้าคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

ร่างของพวกเขาโลดแล่นอยู่ใต้แสงแดด ก่อเกิดเป็นภาพที่ดูมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยพลัง

ทว่าสิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับลั่วเซินเลย ราวกับว่าเขาหลุดไปอยู่อีกห้วงมิติหนึ่ง กำลังเฝ้ามองโลกใบนี้อย่างเงียบ ๆ

ทว่าความสงบนี้กลับคงอยู่ได้ไม่นาน ราวกับผิวน้ำที่ถูกก้อนหินขว้างใส่จนแตกกระจาย เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันได้ฉีกกระชากความเงียบงันโดยรอบในทันที เปรียบเสมือนกระบี่คมกริบที่ทิ่มแทงความสงบสุขนี้จนขาดสะบั้น

ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยของลั่วเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย ในแววตามีความไม่พอใจและความสงสัยเจือปน

เขาก้มหน้าลงช้า ๆ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ เห็นตัวอักษร “คังตวนเฉินเซียง” สว่างวาบขึ้นมา ลายมือที่คุ้นเคยนั้นเปรียบเสมือนรอยประทับในใจ ทุกครั้งที่เห็นจะปลุกความทรงจำบางอย่างขึ้นมาเสมอ